Bełdów
Pierwsza wzmianka na temat tej miejscowości pochodzi z 1386 roku. Bełdów był siedzibą i gniazdem rodowym rodziny Bełdowskich. W roku 1765 zmienił właściciela na rodzinę Wężyków. Wiek XIX i XX był żywym okresem rozwoju małej wioski, gdyż w tym czasie zaczęło napływać wielu kolonistów niemieckich oraz ludność żydowska co spowodowało rozwój rzemiosła i handlu. W tym też czasie przemysłowcy mieli zamiar budować warsztaty tkackie, jednak I wojna światowa spowodowała, iż koloniści zaczęli opuszczać miejscowość.

Szczególnymi walorami Bełdowa są:

◊	Kościół parafialny pod wezwaniem Wszystkich Świętych zbudowany w 1901 roku. Świątynia posiada bogate zabytkowe wyposażenie oraz rosnące na przykościelnym terenie pięć wiązów będących pomnikami przyrody
◊	Plebania wybudowana około 1880 roku w kształcie dworu.
◊	Klasyczna kaplica grobowa pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego w kształcie greckiej świątyni. Jest to mauzoleum grobowe rodziny Wężyków i rodzin z nią spokrewnionych. Kaplica została ufundowana w 1856 roku przez Ludwikę i Jana Lebeltów, właścicieli sąsiednich dóbr Zgniłe Błoto.
◊	Dwór rodziny Wężyków z połowy XIX wieku
◊	Zabytkowy park angielski otaczający dwór. Rosną tu m.in. zabytkowe białodrzewy o obwodach 5 i 6 metrów, a także lipy i dęby

Brużyca Wielka
Wieś nad Bzurą, w dawnym województwie i powiecie łęczyckim, obecnie w granicach miasta Aleksandrowa Łódzkiego. Założona została zapewne już przed 1138 rokiem, a wzmiankowana po raz pierwszy w 1386, w księgach sądowych łęczyckich.
Była to w średniowieczu i w epoce wczesnonowożytnej wieś szlachecka. Pod względem kościelnym podlegała parafii w Zgierzu. W końcu XVIII wieku była centrum sporej majętności ziemskiej Walentego Chobrzyńskiego, a potem Rafała Bratoszewskiego. Od 1782 wieś ta stanowiła, wraz z pobliską Rudą (Bugaj) ośrodek osadnictwa niemieckiego. Około 1816 r. właśnie w dobrach tej wsi dziedzic Rafał Bratoszewski postanowił założyć osadę tkacką Aleksandrów.
Pierwszym burmistrzem miasta Aleksandrowa został w 1822 r. były wójt Brużycy - Marcin Jędrzejewski. Po utracie praw miejskich przez Aleksandrów, w latach 1870-1924, Brużyca była formalnie siedzibą gminy dla Aleksandrowa. Utraciła ten status po 1924. W latach 90-tych XX w. obszar dawnej wsi Brużyca Wielka został włączony w granice miasta Aleksandrowa Łódzkiego.

Cięzków
Na terenie wsi znajdują się pozostałości cmentarza wojennego z czasów I wojny światowej. Odnaleźć je można na wydmowym wzgórzu porośniętym rzadkim sosnowym lasem i jałowcami.
Południowy fragment wzgórza został wprawdzie rozparcelowany pod działki budowlane, ale na pozostałej części zobaczyć można porozrzucane szczątki betonowych nagrobków oraz jeden kompletny nagrobek z zachowaną inskrypcją. Według danych archiwalnych na cmentarzu w Ciężkowie pochowano 47 poległych żołnierzy niemieckich i 6 Rosjan.

źródło: www.ziemialodzka.pl

Nakielnica
Najstarsza wzmianka o Nakielnicy pochodzi z XVI stulecia. Wieś tą bez powodzenia próbowano przekształcić w miasteczko. Od 1826 r. tutejszy majątek należał do rodziny Zachertów ze Zgierza. Zachertowie prowadzili tu wzorowe gospodarstwo.
W przeszłości istniał tu dwór obronny "na kopcu" zastąpiony w XVIII stuleciu typowym, istniejącym do dziś dworem szlacheckim. Dwór ten przyozdobiono w 1840 r. okazałym portykiem kolumnowym, zwieńczonym trójkatnym naczólkiem. Za dworem znajduje się zabytkowy park ze stawem i alejami starych drzew.

źródło: www.ziemialodzka.pl

Rąbień
Ppowstał prawdopodobnie na przełomie XI i XII wieku, po raz pierwszy wzmiankowana w źródłach pisanych w 1399 r. W okresie przedrozbiorowym własność szlachecka. W pobliżu tej wsi Rezerwat Torfowy "Rąbień" oraz stanowisko archeologiczne ze środkowej epoki kamienia (mezolitu).

Ruda Bugaj
Wieś w granicach gminy Aleksandrów Łódzki. Powstała prawdopodobnie w 2 połowie XIV wieku jako kolonia Ruda. Pierwsza wzmianka w źródłach pisanych o tej wsi pochodzi z 1444 r. W końcu XVIII wieku (od 1782 r.) była wraz z sąsiednią wsią Brużyca Wielka głównym w okolicy skupiskiem kolonistów z Niemiec wyznania ewangelickiego, którzy pod kierunkiem pastora Fryderyka Tuve w 1799 r. zbudowali tu drewniany zbór. Straciła znaczenie po założeniu miasta Aleksandrów Łódzki.

Zgniłe Błoto

Dworek szlachecki
W Zgniłym Błocie zachował się jeden z czterech dworków szlacheckich na terenie gminy Aleksandrów Łódzki (inne w sasiednim Bełdowie oraz Grzymkowej Woli i Nakielnicy). Został on zbudowany w 1844 r. w stylu klasycystycznym przez Jana Lebelta i Ludwikę z Prylińskich Lebelt, według projektu jej brata - Wilhelma Lebelta. Po Lebeltach właścicielami dworku i majątku były jeszcze rodziny Leskich i Zuchowiczów (ta ostatnia do dziś).
Zalew Zgniłe Błoto
Kilka lat temu koło wsi Zgniłe Błoto rozpoczęto organizowanie nowego ośrodka wypoczynkowego z kąpieliskiem. Wykorzystanow w tym celu kilka połączonych stawów. Już dziś można tu uprawiać żeglarstwo i sporty wodne. Niebawem mają powstać tu dalsze elementy infrastruktury turystycznej.